با ما همراه باشید

گردشگری

دیدنی های گرگان؛ از ناهارخوران تا جنگل توسکستان

ناهارخوران


گرگان با جاذبه‌هایی چون آبشارهای زیارت، رنگو و شصت کلاته، دریاچه توشن، کوه های تل انبار، زبله، جنگل شصت کلا و طبیعت سردانسر گردشگران زیادی را به خود جلب می‌کند.

گرگان مرکز استان گلستان، با انبوهی از جاذبه‌های گردشگری در شمال شرقی کشور واقع شده است. طبیعت دیدنی گرگان از گوناگونی‌های بسیاری شکل گرفته از کوه، جنگل و چمنزار گرفته تا جلگه و دشت، بیابان و شوره‌زار، دریا و خلیج، رودخانه و تالاب و زمین کشاورزی، که هریک جلوه‌ای ویژه به این شهرستان بخشیده است. 

در مقاله پیش رو به تعدادی از جاذبه‌های طبیعی این شهر دیدنی اشاره شده است

با کلیک روی میان‌تیترها به موقعیت و نشانی هریک از این جاذبه‌های دیدنی هدایت می‌شوید.

ناهارخوران

ناهارخوران

ناهارخوران و منطقه جنگلی آن که در چهار کیلومتری جنوب شهر گرگان واقع شده، با درختان سر به فلک کشیده و نیز همراه با امکانات گردشگری، تفرجگاهی زیبا با چشم‌اندازی دیدنی در منطقه ایجاد کرده که گردشگران بی‌شماری در تمام ایام سال را به سوی خود جذب می‌کند.

جنگل النگدره

النگدره

جنگل النگدره که به عنوان یکی از هفت منطقه نمونه گردشگری کشور و همچنین پارک جنگلی شاخص شمال کشور انتخاب شده، در بلوار ناهارخوران گرگان قرار دارد. رودخانه قلاشی از قسمت جنوب پارک تا شمال امتداد دارد و تقریبا از وسط آن می‌گذرد. در نزدیکی این رودخانه، سه چشمه وجود دارد که چشم‌انداز طبیعی منحصربه‌فردی ایجاد کرده است. پوشش گیاهی ابن جنگل را درختان انجیلی و ممرز، توسکا، لرگ، افرا، بلوط، بید، شیردار و خردمندی تشکیل می‌دهد. امکانات موجود در پارک النگدره شامل برق‌رسانی، سرویس‌های بهداشتی، جاده آسفالته، نمازخانه، پارک کودک، زمین ورزش، ساختمان‌های نگهبانی و منطقه کمپینگ است.

طبیعت سردانسر

طبیعت سردانسر

سردانسر یکی از مناظر طبیعی بکر استان گلستان است. برای سفر به سردانسر باید از میانه روستای زیارت به سمت نخود چشمه و پس از آن به سمت چکل پیرزن حرکت کنیم.

جنگل توسکستان

جنگل توسکستان

جنگل توسکستان در جنوب شرقی گرگان و در ۴۰ کیلومتری این شهرستان واقع شده است. بالاترین نقطه این جنگل را منطقه جهان‌نما می‌نامند که با عبور از جاده‌های پرپیچ‌وخم به آن می‌رسند. در زمستان این منطقه پوشیده از برف و یخ است و هوای بسیار سرد آن اجازه اقامت طولانی را در آن نمی‌دهد و در تابستان هوای خنک و دلنشین و حتی کمی سرد آن موجب توجه بسیاری از گردشگران به جنگل توسکستان شده است.

دریاچه توشن

دریاچه توشن

این دریاچه در حاشیه جنوبی روستای توشن در النگدره واقع در پنج کیلومتری جنوب شهرستان گرگان قرار دارد. وجود مناطق جنگلی النگدره در کنار دریاچه سد و وجود ماهیان مختلف در آب دریاچه فضایی زیبا به این محیط بخشیده است. این منطقه در فصول مختلف مورد استفاده ماهیگیری و کمپینگ قرار می‌گیرد.

آبشار شصت کلاته

آبشار شصت کلاته

آبشار شصت کلاته (فیروزمحل) گرگان در استان گلستان واقع است. آبشار شصت کلانه در انتهای جنگل شصت کلاته در ۲۲ کیلومتری جنوب غرب گرگان واقع شده و مسیر دسترسی به آن از میان این جنگل زیبا می‌گذرد. رودخانه شصت کلاته به طول تقریبی ۴۳ کیلومتر از دامنه‌های شمالی کوه قل بلاغ سرچشمه گرفته و در مسیر خود آبشارهایی چون باران کوه و شصت کلاته را آفریده است.

آبشار نومل

آبشار نومل

این مجموعه شامل ۶ آبشار بزرگ است که مسیر دسترسی بسیار دشواری دارند. به دلیل سختی مسیر منطقه بسیار بکر و دست ‌خورده باقی مانده است. بلندترین آبشار منطقه به آبشار نومل شهرت دارد که بیش از ۳۰ متر ارتفاع دارد. این مجموعه آبشار در فاصله چهار کیلومتر در شمال روستای نومل در دل جنگل‌های منطقه چهل گیسو (چلگیسو) واقع شده‌اند. دسترسی به این آبشارها نیاز به راهنمای محلی دارد.

آبشارهای دره تل انبار

آبشارهای دره تل انبار

آبشارهای دره تل‌انبار در نزدیکی روستای زیارت واقع شده است. این دره متشکل از ۵۳ آبشار دو تا ۴۰ متری است که ۲۰ آبشار آن بیش از ۱۰ متر ارتفاع دارند. برای بازدید از این آبشارها نیاز به مهارت‌های فنی و تجهیزات فرود است. ۲۵ آبشار در این دره نیازمند فرود با طناب است. شایان ذکر است پس از فرود از آبشار اول این دره، باید مسیر را ادامه داد و راه بازگشت وجود ندارد.

کوه تاورنراب

کوه تاورنراب

کوه تاورنراب (Tavarnarab) در جنوب شهر گرگان و در بالای سر روستای «زیارت» قرار دارد. دامنه شمالی این کوه که مشرف بر شهر گرگان است، پوشیده از جنگل است. جاده گرگان شاهرود که رشته کوه البرز را قطع می‌کند، از خط الراس این کوه عبور می‌کند.

کوه تل انبار

کوه تل انبار

اگر از شهر گرگان به سمت جنوب روبرگردانیم، رشته‌کوهی را می‌بینیم که شهر را همچون کمانی در برگرفته بلندترین قله این رشته‌کوه تل‌انبار نام دارد. کوه جنگل تل‌انبار در فاصله ۲۳ کیلومتری جنوب گرگان و در ۶ کیلومتری شمال غربی روستای چهارباغ قرارگرفته است. ارتفاع آن از سطح دریا ۳,۰۳۰ متر است و سرچشمه رودهای چهار باغ، سوته رود و خاصه رود است.

گرگان رود

گرگان رود

این رودخانه از کوه‌های آلاداغ در شمال بجنورد سرچشمه می‌گیرد و در مسیری به طول دویست کیلومتر، پس از عبور از دره‌های پرپیچ‌وخم کوهستانی، صحرای کلان، گنبد کاووس، دشت گرگان در نقطه‌ای به نام خواجه نفس وارد دریای مازندران شده که به تدریج وارد این رودخانه بزرگ می‌شود.

منطقه شکار ممنوع چلچلی

منطقه چلچلی

نام منطقه شکار ممنوع چلچلی از نام کوه چلچلی در ارتفاعات جنوب شرق گرگان گرفته شده است. به دلیل صعب‌العبور بودن و عدم توسعه راه‌های دسترسی، دارای طبیعتی بکر و نسبتا دست‌نخورده است. منطقه چلچلی یکی از بهترین مناطق زیست مرال، شوکا، پلنگ، خرس، خوک وحشی، کبک دری، قوچ و میش، کل و بز و انواع پرندگان شاخه‌نشین است. چشمه‌سارهای فراوان این منطقه سرچشمه رودخانه قره‌سو را تشکیل می‌دهند.

منطقه حفاظت شده جهان‌نما

منطقه جهان نما

مرکز تفریحی جهان‌نما با برخورداری از طبیعت زیبا و جانوران وحشی، از منابع باارزش استان گلستان است. که در مناطق مرتفع جنوب شهرستان گرگان و جنوب شرقی شهرستان کردکوی، در رشته‌کوه‌های البرز قرار گرفته است. بخش مهم آن در حوزه شهرستان کردکوی و ناحیه شرقی آن در حوزه شهرستان گرگان قرار دارد. در منطقه حفاظت‌شده جهان‌نما غاری به همین نام وجود دارد.

جنگل شصت کلا

جنگل شصت کلا

جنگل شصت کلا در ۶ کیلومتری جنوب غربی شهر گرگان واقع است و در نقاط بکر و دور از دسترس آن، جانوران وحشی و درنده دیده می‌شود. در کف تاریک جنگل و در کنار درختان می‌توان انواع قارچ‌های رنگارنگ و بعضا سمی را یافت که بسیاری از آن‌ها خواص دارویی و صنعتی مهمی دارند. 

آبشار رنگو

آبشار رنگو

آبشار رنگو در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهرستان گرگان واقع شده است. این آبشار که بستری نیم‌دایره‌ای شکل دارد، شامل یک محل ریزش اصلی و چند محل ریزش فرعی است. با توجه به وضعیت و نمای زیبای آبشار و وجود تنوع پوشش گیاهی در پیرامون آن و برخورداری از هوای خنک و لطیف، یکی از جاذبه‌های طبیعی و جاهای دیدنی گرگان محسوب می‌شود.

آبشار زیارت

آبشار زیارت

آبشار زیارت در پنج کیلومتری جنوب روستای زیارت واقع شده است. این آبشار در مسیر یکی از شعبات فرعی رودخانه خاصه رود قرار دارد. این آبشار از ارتفاع حدود ۱۶ متری به داخل حوضچه‌ای می‌ریزد و در فصول بهار و تابستان مورد بازدید مردم استان و سایر نقاط کشور قرار می‌گیرد.



منبع خبر

تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

گردشگری

داستان اولین انسانی که به تنهایی جنوبگان را درنوردید

سفر به جنوبگان


کالین اوبریدی در سال ۲۰۱۸ با پیمودن جنوبگان در ۵۴ روز، اولین انسانی بود که بدون هیچ کمکی و به تنهایی این عملیات را با موفقیت انجام داده است.

مقاله‌های مرتبط:

کالین اوبریدی (Colin O'brady) در سال ۲۰۱۸، اسم خود را به‌عنوان اولین انسانی ثبت کرد که توانست بدون هیچ‌گونه کمکی و به‌تنهایی در جنوبگان پیاده‌روی کند. او برخلاف پیاده‌روی‌های قبلی خود در قاره‌ی جنوبگان، برای این سفرش از هیچ پشتیبانی غذایی و کمکی استفاده نکرد. برای اطلاع از شرح کل داستان با ما همراه باشید.

کالین اوبریدی، ماجراجویی آمریکایی است که حدود یک هفته‌ای در شهر پونتا آرناس شیلی مستقر بود. او باید مقدمات زیادی را برای سفرش تدارک می‌دید: از محاسبه‌ی مواد غذایی لازم که از طریق فرایند خشک کردن انجمادی تهیه شده بودند تا بستن سورتمه، برداشتن پوست مصنوعی و بررسی مسیر سفر.

سفر به جنوبگان

سفر کالین از سکوی یخی Ronne شروع می‌شد، سپس باید تا یخچال پرصخره‌ی مسنر پیاده‌روی می‌کرد و بعد از میان بادهای پایین‌رو از کوه‌های تیل (Thiel Mountains) بالا می‌رفت، از آنجا باید پیچ تندی به‌سمت جنوب‌شرق را رد می‌کرد و همین عرض جغرافیایی را تا قطب جنوب می‌پیمود، در ادامه باید از یخچال لورت پایین می‌آمد و به سکوی یخی راس در آن‌سوری قاره‌ی جنوبگان می‌رسید. مسافت تقریبی این سفر،‌ ۱۴۰۰ کیلومتر بود و تا آن زمان هیچ انسانی موفق نشده بود، چنین سفری را انجام دهد.

سفر به جنوبگان

۳۰ اکتبر ۲۰۱۸ بود و گزارش‌های هواشناسی امیدوارکننده به نظر می‌رسید. جت باری ایلیوشین روی باند فرودگاه منتظر و خدمه آماده بودند. برای شروع کار فقط به آسمان صاف و باد ملایم نیاز بود. 

سفر به جنوبگان

کالین با پای پیاده، سورتمه‌ای حاوی ۱۷۰ کیلوگرم غذای خشک شده انجمادی، چادر و تجهیزات قطبی را با خود می‌کشید. او در برخی از بدترین شرایط آب‌وهوایی کره‌ی زمین، در برف و بوران کورکننده، کولاک‌ها، بادهای قطبی وحشتناک با سرعت ۹۰ کیلومتر بر ساعت و دمای هوا که به زیر منفی ۵۰ درجه می‌رسید، به پیاده‌روی در جنوبگان پرداخت. هر بخش پوست حتی سوراخ بسیار کوچکی در ماسک گرمایی صورت که در معرض هوا قرار می‌گرفت، در عرض ۱۵ ثانیه دچار سرمازدگی می‌شد.

سفر به جنوبگان

او می‌گوید:

دو ماه تنهایی در جنوبگان و کشیدن سورتمه‌ای سنگین واقعاً یک چالش روانی برایم بود. به یاد دارم طی چند روز اول سفر، بار سورتمه بسیار سنگین بود و به حدی درد داشتم که گریه می‌کردم. وقتی با عینک محافظی که بر صورت داری، گریه کنی و دمای هوا منفی ۲۵ درجه باشد،‌ اشک‌ها روی صورتت یخ می‌زنند. این سورتمه را باید ۱۲ تا ۱۴ ساعت در روز می‌کشیدم و فقط به خودم امیدواری می‌دادم که این روزها نیز خواهد گذشت.

سفر به جنوبگان

کالین اولین نفری نیست که تلاش کرده است به تنهایی جنوبگان را بپیماید. سایر کاوشگران از کایت برای سواری در جریان هوای قطب استفاده کرده و تعدادی از آن‌ها نیز این سفر را با پای پیاده طی کرده‌اند. در سال ۲۰۱۲، فلیسیتی استون اولین کسی بود که بدون کایت و به تنهایی از جنوبگان عبور کرد، هرچند که در طول راه برای او دو بار آذوقه آوردند، موضوعی که برای کالین اتفاق نیفتاد. موفقیت استون هنوز هم اقدامی ماندگار برای نشان دادن تحمل انسان به حساب می‌آید، اما تا پیش از کالین، هیچ‌کس تا به حال موفق به سفر انفرادی و بدون کمک از جنوبگان نشده بود.

سفر به جنوبگان

بن ساندرز انگلیسی، کاوشگر دیگری بود که در سال ۲۰۱۷ با وجود پیمودن ۱۳۰۰ کیلومتر، نتوانست سفر خود را به پایان برساند و شکست خورد. در سال ۲۰۱۶ نیز هنری ورسلی در ۲۰۰ کیلومتری پایان مسیر، جان خود را از دست داد. او از نسل فرانک ورسلی، کاپیتان کشتی اکتشافی ارنست شکلتون بود که در سال ۱۹۱۷ سفری مرگبار به جنوبگان داشت. کالین اوبریدی می‌گوید:

من از مرگ ورسلی اطلاع داشتم و در واقع همان زمان در جنوبگان بودم و تلاش می‌کردم رکورد جهانی دیگری به ثبت برسانم. با اینکه بیماری و مرگ ورسلی،‌ اتفاق دردناکی بود، اما چالش عبور انفرادی از جنوبگان را مورد توجه قرار داد.

سفر به جنوبگان

مشکل اصلی کالین،‌ شرایط جنوبگان یا سرمازدگی انگشتانش نبود، بلکه ریاضیات پایه بود. او هر روز حدود ۱۰ هزار کالری می‌سوزاند، کالری زیادی که معمولاً برای ورزشکاران المپیک و وزنه‌برداران قدرتی در نظر گرفته می‌شود. کالین مجبور بود، غذای زیادی بخورد تا این مقدار کالری را به بدن خود برساند؛ اما از آنجا که باید کل سورتمه را می‌کشید،‌ اگر غذای بیشتری برمی‌داشت، سفرش کندتر می‌شد و مجبور بود که کالری بیشتری بسوزاند و در نتیجه سریع‌تر احساس ضعف و گرسنگی می‌کرد.

در واقع،‌ محاسبه‌ی نسبت بهینه‌ی سوخت به وزن، عامل تفاوت بین پیروزی تاریخی و مرگی تنها روی صفحه‌ای یخی محسوب می‌شود. هرچند اولین قدم در این راه، داشتن بدن عضله‌ای بود؛ به همین دلیل او بیش از یک سال در باشگاه بدن‌سازی در پورتلند با یک مربی حرفه‌ای کار کرد و هر روز جلسات بدون وقفه و خسته‌کننده‌ی بدن‌سازی را گذراند. کالین مجبور بود تخته‌های چوبی را با پاهایش و سطل‌های آب دارای یخ را با دست‌هایش نگه دارد. او بستن و باز کردن گره با انگشتان یخ‌زده و لرزان را نیز تمرین می‌کرد. پس از ۱۲ ماه او ۶ کیلوگرم عضله اضافه کرده بود.

در قدم بعدی، مسئله‌ی تغذیه بود. کالین می‌گوید:

جنوبگان، یک چالش منحصربه‌فرد بود. شما مجبور بودی وزنت را زیاد کنی، با علم به اینکه در این سفر وزن خود را از دست خواهی داد. من یک سالی را با یکی از حامیان مالی خود گذراندم و مکمل‌های تغذیه‌ای این پروژه را تهیه کردیم و آن را «کالین بارز» (Colin Bars) نامیدیم. این مکمل‌ها اساساً از روغن نارگیل، آجیل و دانه‌ها تشکیل می‌شدند و در واقع، فقط چربی و سوخت خالص برای سفر بودند.

سفر به جنوبگان

باوجود رژیم غذایی ثابت اوبریدی از کالین بارز، بدن او در طول سفر تحلیل رفت. او محاسبه کرد، ۷۰۰۰ کالری در روز مصرف می‌کرد که حدوداً ۳۰۰۰ کالری کمتر از مقدار کالری‌ای بود که می‌سوزاند. کالین می‌گوید:

وزن زیادی از دست دادم، به‌طوری که می‌ترسیدم نگاه دقیقی به بدن خود بیندازم. احساس می‌کردم که ماهیچه‌ی ساق پایم به اندازه‌ی بازویم شده است. مچ دستم هم در حدی لاغر شد که ساعت به دستم شل شده بود.

سفر به جنوبگان

وقتی صحبت از تلاش برای ثبت رکورد جهانی در جنوبگان است، قوانین سفت و سختی مطرح می‌شود. کالین برای اینکه سفرش بدون هیچ کمکی انجام شود،‌ چاره‌ای نداشت جز اینکه همه‌ی وسایل را خودش حمل کند. او برای ثبت رسمی این رکورد حتی نمی‌توانست یک فنجان چای از پژوهشگران ایستگاه اسکات بگیرد که در مسیر او قرار داشتند و در وسط ناکجاآباد شاهد عبور او بودند. او می‌گوید:

واقعاً خنده‌دار بود؛ چراکه من از شهر پونتا آرناس راهی شدم و روی منطقه‌ی زمانی شیلی بودم، در حالی که ایستگاه قطب جنوب توسط دولت آمریکا اداره می‌شود و آن‌ها از منطقه‌ی زمانی «کریستچرچ» (Christchurch) استفاده می‌کنند. به همین دلیل با اینکه آن لحظه در یک مکان قرار داشتیم، برای من ساعت ۱۰ صبح محسوب می‌شد، برای این پژوهشگران ساعت سه صبح بود. آن‌ها به من گفتند که تعداشان بیشتر است، اما بقیه همچنان خواب هستند.

سفر به جنوبگان

تا زمانی که کالین به صفحه‌ی یخی راس رسید، بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر را پیاده‌روی کرده بود و به اولین انسانی تبدیل شد که بدون کمک، جنوبگان را با پای پیاده طی کرد. او ۱۲۳ کیلومتر آخر را در یک ماراتن ۳۲ ساعته‌ی بدون وقفه، بدون خواب و استراحت پیمود، در حالی که در دنیایی واضح بین خواب و بیداری (حالت ذن) قرار داشت. او می‌گوید:

من توانستم وارد این حالت ذهنی بشوم و به خاطرات دوران کودکی برگردم؛ اما نه برای یک یا دو دقیقه، بلکه برای یکی دو ساعت غرق در رویایی شفاف شدم و به خانواده، عشق و همسرم فکر کردم. در این لحظات هیچ چیزی حواسم را پرت نمی‌کرد و در واقع چیز دیگری برایم وجود نداشت.

سفر به جنوبگان

وقتی کالین به خط پایان رسید، خبری از استقبال و هیاهو و جیغ طرفداران و پوشش خبری نبود. پس از اتمام سفر، چهار روز طول کشید تا اینکه یک هواپیمای باری برسد و بدن خسته‌ی او را به شیلی برگرداند. همان زمان که بالاخره سورتمه‌اش را به داخل هواپیما گذاشت،‌ یک ویدئوی اشک‌بار برای خانواده‌اش فرستاد و در یک جمله گفت:

خیلی خسته‌ام.

کالین بعدها به شوخی می‌گفت که ای کاش جمله‌ای پرمحتواتر می‌گفتم. او بخش زیادی از سفر خود را در سکوت گذراند و فقط صدای نفس کشیدن، صدای ریتمیک چوب اسکی و وزش باد قطبی در قاره‌ای خالی از سکنه به گوش می‌رسید. چشم‌انداز منطقه فقط سفیدی بود، درست مثل اینکه در یک توپ پینگ پنگ گیر افتاده باشید.



منبع خبر

ادامه مطلب

گردشگری

۷ مقصد عالی برای علاقه‌مندان به دایناسورها

دایناسور


مکان‌های متعددی در سراسر دنیا نظیر ساحل ژوراسیک انگلیس وجود دارد که علاقه‌مندان به دایناسور می‌توانند کنجکاوی خود را در آنجا ارضا کرده و اطلاعات بیشتری از این موجودات خارق‌العاده به دست آورند.

با اینکه دایناسورها، پادشاهان دوران میانه‌زیستی (مزوزوئیک)، مدت زمان زیادی است که منقرض شده‌اند، اما بقایای آن‌ها هنوز هم در گوشه‌وکنار دنیا یافت می‌شود. اگر از علاقه‌مندان دایناسور هستید و می‌خواهید از نزدیک با این موجودات آشنا شوید،‌ گزینه‌های زیادی پیش روی شما قرار دارد، از بازدید موزه و تماشای استخوان‌های حفاری شده گرفته تا پیدا کردن فسیل که می‌توانید در نقاط مختلف دنیا تجربه کنید. در ادامه با ما همراه باشید تا هفت مقصد عالی برای آشنایی با دایناسورها را به شما معرفی کنیم.

۱.  آفریقای جنوبی

دایناسور

مناطقی از دنیا که در مقایسه با بخش‌های جنوبی قاره‌ی آفریقا، شواهد بهتری از دایناسور در آن‌ها پیدا شده است،‌ انگشت‌شمار هستند. به گفته‌ی پروفسور جان چوینیری، ارزیاب متن مؤسسه‌ی مطالعات تکاملی و سخنران ارشد افتخاری در دانشکده‌ی علوم زمین دانشگاه ویتواترسراند در مرکز شهر ژوهانسبورگ، می‌گوید:

۶۶ درصد از سطح آفریقای جنوبی، ‌فسیل‌ دارد.

به این ترتیب احتمال اینکه شما در سفر به آفریقای جنوبی بتوانید بقایا یا اثرات به‌جای مانده از جانوران و گیاهان باستانی را پیدا کنید، بسیار بالا است.

مقاله‌های مرتبط

یک راهنما استخدام کنید و با تور فسیل در پارک ملی گلدن گیت هایلندز (Golden Gate Highlands National Park) همراه شوید، جایی که قدیمی‌ترین منطقه‌ی لانه‌سازی دایناسورها در دنیا به قدمت ۱۹۰ میلیون سال را در خود جای داده است و شامل حداقل ۱۰ لانه با ۳۴ تخم و ردپاهای کوچک می‌شود که در سال ۲۰۱۲ کشف شده است. استان ایالت آزاد همچنین محل کشف اخیر گونه‌های جدید دایناسور به نام «Ledumahadi mafube» بوده است که گیاه‌خوار بودند و ۱۲ تن وزن داشتند.

یادتان باشد که هنگام حضورتان در آفریقای جنوبی،‌ در صورت تخریب، آسیب زدن،‌ دستکاری کردن، بد شکل کردن، حفاری، برداشتن دایناسور از موقعیت اصلی‌اش، جمع‌آوری، مالکیت، تجارت یا فروش، صادرات یا تلاش برای صادرات فسیل دایناسور بدون کسب مجوز از سازمان منابع میراث آفریقای جنوبی، عملی غیرقانونی مرتکب شده و جریمه یا زندانی خواهید شد.

اگر به آفریقای جنوبی سفر می‌کنید، روزباکس فهرست کاملی از جاهای دیدنی آفریقای جنوبی را نیز در اختیار شما قرار داده است تا بتوانید اطلاعات لازم درباره هر جاذبه گردشگری را از جمله آدرس، موقعیت مکانی روی نقشه، ساعات بازدید و... به‌دست آورده و سفر خود را بهتر برنامه‌ریزی کنید.

۲. آلبرتا، کانادا

دایناسور

بی‌دلیل نیست که شهر درومهلر در استان آلبرتا کانادا عنوان «پایتخت دایناسور دنیا» را با خود یدک می‌کشد. در این شهر، بزرگ‌ترین دایناسور دنیا با ۶۵ تن وزن و ۲۶ متر ارتفاع وجود دارد و بازدیدکنندگان می‌توانند از این تیرانوسوروس رکس ماده بالا بروند. این مجسمه حدوداً چهار برابر بزرگ‌تر از نمونه‌ی واقعی این دایناسور ساخته شده، اما همچنان برای عاشقان دایناسور و گرفتن عکس‌هایی فوق‌العاده، ایده‌آل است. موزه سلطنتی تیرل نیز در این شهر قرار دارد،‌ اینجا تنها موزه‌ی کانادا است که به دیرینه‌شناسی اختصاص یافته و یکی از بزرگ‌ترین نمایشگاه‌های اسکلت‌های کامل دایناسور را دارد.

اگر می‌خواهید حس باستان‌شناسی خود را در بدلند (نواحی مرتفع خشکی که بر اثر باران‌های سنگین اتفاقی به دره‌های تنگ عمیق بریده شده است) تحریک کنید، باید ۱۶۰ کیلومتر به‌سمت جنوب‌شرق رانندگی کنید تا به پارک استانی دایناسور برسید، این میراث جهانی یونسکو حاوی منابع دیرینه‌شناسی متعددی است. دسترسی به این پارک فقط با رزرو تور امکان‌پذیر است، نظیر تور Centrosaurus Quarry Hike برای دیدن منطقه‌ی حفاری سابق، تور اکتشاف فسیل، یا حفاری دو روزه‌ی فسیل با همراهی یک متخصص دیرینه‌شناسی. یادتان باشد که اگر چیزی پیدا کردید، آن را در جیب خود نگذارید، چراکه این کار خلاف قانون است.

۳.  ساحل ژوراسیک، انگلیس

دایناسور

ساحل ژوراسیک (Jurassic Coast) انگلیس، جزو میراث جهانی یونسکو است و با اینکه به‌خاطر مناظر خارق‌العاده‌ای نظیر Durdle Door, معروف شده،‌ اما این منطقه مملو از فسیل‌هایی از سه دوره‌ی میانه‌زیستی: دوران تریاسه، ژوراسیک و کرتاسه است. این منطقه قدمتی ۱۸۵ میلیون ساله دارد و فسیل‌های ساحل ژوراسیک علاوه بر باستان‌شناسان، مورد توجه علاقه‌مندان آماتور نیز است. اگر دوست دارید‌ به شکار فسیل بپردازید، بخش‌های خاصی از ساحل مانند Charmouth در دسترس عموم مردم قرار دارد. برای دیدن نمونه‌هایی از فسیل‌های یافت شده در ساحل ژوراسیک، به موزه‌ی تاریخ طبیعی لندن (Natural History Museum) بروید، جایی که برخی از اکتشافات خارق‌العاده‌ی ماری انینگ، دیرینه‌شناس قرن ۱۸ و کلکسیونرهای فسیل به نمایش گذاشته شده است.

برای رفتن به این کشور زیبا می‌توانید بهترین و ارزان‌ترین بلیط هواپیما به مقصد انگلیس را در روزباکس جستجو کرده و تهیه کنید، چرا که جستجوی آسان و تنوع قیمت بلیط‌ها از ده‌ها فروشنده معتبر، به شما این امکان را می‌دهد تا ارزان‌ترین بلیط به مقصد مورنظرتان را پیدا کنید.

۴. مغولستان

دایناسور

در اوایل دهه‌ی ۱۹۲۰، یک گروه اکتشافی به سرپرستی روی چپمن اندروز، راهی صخره‌های شعله‌ور (Flaming Cliffs) در بیابان گبی شدند. اندروز و تیمش در میان چشم‌انداز قرمز رنگ این بیابان، اکتشافات چشمگیری انجام دادند و اولین لانه‌ی تخم‌های دایناسور در دنیای علم را پیدا کردند که در حال حاضر در موزه‌ی تاریخ طبیعی (Museum of Natural History) نیویورک به نمایش گذاشته شده است.

تصور می‌شود که بیابان گبی محل انقراض انبوهی از دایناسورها بوده، به همین دلیل این منطقه مملو از استخوان، تخم، دندان و ردپای دایناسورها است. در سال ۲۰۱۶ ، برخی از بزرگ‌ترین ردپاهای دایناسور به بزرگی یک متر در این بیابان پیدا شد و در این سال‌ها، بیش از ۴۷ دایناسور در مغولستان کشف شده است. بسیاری از کشفیات این منطقه در حال حاضر در موزه‌ی مرکزی دایناسورهای مغولستان (Central Museum of Mongolian Dinosaurs) واقع در شهر اولان‌باتور، پایتخت مغولستان، در معرض نمایش هستند. تورهای دایناسور از منطقه‌ی دیرینه‌شناسی صخره‌های شعله‌ور نظیر تور اکتشافی «Discover Mongolia» از نشنال جئوگرافی نیز در دسترس علاقه‌مندان است.

۵. هاوایی، ایالات متحده آمریکا

دایناسور

کسانی که علاقه‌شان به دایناسورها از فرهنگ عامه نشئت می‌گیرد، راهی هاوایی می‌شوند،‌ جایی که بخش زیادی از فیلم پارک ژوراسیک فیلم‌برداری شده است. با اینکه هیچ دایناسور بزرگی را در حال پرسه‌زدن در این منطقه نخواهید دید، اما امکان عکاسی از لوکیشن‌های فیلم به‌خصوص در جزایر اوآهو و کائوآئی برای شما مهیا است.

در جزیره‌ی کائوآئی می‌توانید از آبشار ماناوایوپونا (Manawaiopuna Falls) دیدن کنید، جایی که در اولین فیلم پارک ژوراسیک،‌ هلی‌کوپتر روی زمین فرود می‌آید؛ سپس به‌سراغ ساحل نا پالی (Na Pali Coast) بروید که در هر دو فیلم پارک ژوراسیک و دنیای ژوراسیک، زمانی که مهمانان وارد جزیره‌ی خیالی نوبلار می‌شوند، نمایش داده شده است. تنها راه بازدید از آبشار، از راه هوایی است، چراکه این آبشار در زمین‌های خصوصی قرار دارد و به همین دلیل باید یک تور هلی‌کوپتر رزرو کنید. برای دیدن مناظر زیبای ساحل نا پالی نیز باید از تورهای هوایی گران‌قیمت استفاده کرده یا در مسیر کالالائو (Kalalau Trail) پیاده‌روی کنید. در اوآهو، روز خود را در ساحل Halona Blowhole بگذرانید، جایی که آب اوون، کلر و فرانکلین در «دنیای ژوراسیک: سقوط پادشاهی» را به ساحل می‌آورد.

۶. مونتانا، ایالات متحده آمریکا

دایناسور

یکی از شناخته‌شده‌ترین ذخایر فسیلی دایناسورها در دنیا در سازند هِل‌ کریک (Hell Creek Formation) مونتانا قرار دارد، در این منطقه می‌توان به‌راحتی بقایای دایناسورها را پیدا کرد، البته اگر با کثیف شدن دست‌هایتان مشکلی ندارید. اکتشاف کلیتون فیپس نشان داد که می‌توان اکتشافات خارق‌العاده‌ای در این گوشه از ایالات متحده انجام داد. در سال ۲۰۰۶، کلیتون فیپس از گله‌داران مونتانا که عاشق دایناسورها بود،‌ فسیل تقریباً سالمی از یک تیرانوسوروس رکس و سه‌شاخ‌چهره پیدا کرد که ظاهراً در نبرد با یکدیگر مرده بودند.

توجه داشته باشید که جمع‌آوری فسیل در Hell Creek غیرقانونی است، مگر آنکه از سازمان مربوطه‌ی مدیریت زمین فدرال یا مالک آن بخش از زمین اجازه داشته باشید. برای اینکه متحمل هزینه‌های اضافی نشوید، بهتر است به حفاری‌های عمومی ملحق شوید. علاوه براین، مؤسسه‌ی غیردولتی دیرینه‌شناسی Bighorn Basin که در مونتانا مستقر است و به دیرینه‌شناسی و تحقیقات علوم زمین اختصاص دارد، برای کودکان، نوجوانان، دانشجویان کالج و بزرگسالان علاقه‌مند به دایناسور، تورهای شکار دایناسور و جمع‌آوری فسیل ارائه می‌کند.

۷. شبه جزیره یوکاتان، مکزیک

دایناسور

دانشمندان مدت زمان زیادی است که حدس می‌زنند، تأثیر مرگبار یک سیارک منجر به انقراض کامل دایناسورها شده است. طبق نظریه‌ی اصلی دانشمندان،‌ یک سیارک در سرزمین کنونی مکزیک، نزدیک به ساحل شبه‌جزیره‌ی یوکوتان به زمین خورده و دهانه‌ای آتشفشانی به وجود آورده که دهانه‌ی چیکشلوب نام دارد. چاه ژرف‌های این شبه‌جزیره که اکنون با آب فوق‌العاده شفافی پر شده‌، ناشی از همین برخورد سیارک بوده‌اند. این دهانه‌ ۶۶ میلیون سال قدمت دارد و مکانی عالی برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه‌ی زمین‌شناسی و عوامل مؤثر در انقراض جهانی به‌ شمار می‌رود. با اینکه هیچ استخوان دایناسوری در این منطقه پیدا نمی‌کنید، اما با مراجعه به Museo de Ciencias del Cráter de Chicxulub و سایر نمایشگاه‌های زمین‌شناسی می‌توانید از فسیل‌ها دیدن کنید.



منبع خبر

ادامه مطلب

گردشگری

چرا احیای جنگل‌ها تاکنون بی‌نتیجه بوده است؟

احیای جنگل‌ها


با وجود تلاش کشورهای جهان برای احیای جنگل‌ها،‌ آن‌ها موفقیتی در تحقق هدف اصلی خود یعنی ترسیب کربن نداشته‌اند؛ اما چرا این روش به‌عنوان راهکاری برای مبارزه با تغییرات اقلیمی بی‌نتیجه بوده است؟

همه‌ی ما قبول داریم که کاشت درخت برای محیط‌زیست، مفید است. پژوهش جدیدی درباره‌ی طبیعت انجام شده است که نشان می‌دهد اقدامات جهانی در حوزه‌ی احیای جنگل‌ها، به‌عنوان راهکاری برای حل مشکل تغییرات اقلیمی، تا حد زیادی ناموفق بوده است. طبق شواهد جدید،‌ اکثر کشورهایی که برنامه‌هایی برای کاشت درخت در مقیاس بزرگ داشته‌اند، درختانی کاشته‌اند که شاید بتواند به اقتصاد آن‌ها کمک کند،‌ اما نتوانسته‌اند در تحقق هدف اصلی‌شان یعنی ترسیب کربن (روند ذخیره‌ی کربن هوا در خاک و گیاهان) موفق باشند.

مقاله‌ی مرتبط

در سال ۲۰۱۱ «چالش بن» (Bonn Challenge) به‌عنوان برنامه‌ای بلندپروازانه برای کاشت ۱۵۰ میلیون هکتار درخت تا سال ۲۰۲۰ مطرح شد. در سال ۲۰۱۴، بیش از ۱۰۰ کشور دنیا «اعلامیه‌ی نیویورک برای جنگل‌ها» (New York Declaration of Forests) را امضا کردند تا هدف خود را به ۳۵۰ میلیون درخت تا سال ۲۰۳۰ افزایش دهند. برخلاف بسیاری از اهداف توسعه‌ای بزرگ، اکثر کشورها به‌دنبال انجام تعهدات خود هستند و هم‌اکنون پوشش جنگلی دنیا بسیار بیشتر از سال ۱۹۸۲ است. پس مشکل از کجا است؟

احیای جنگل‌ها

بر اساس پژوهش جدید،‌ ۴۵ درصد از درختان کاشته شده، از گونه‌هایی هستند که برای تولید کاغذ به‌سرعت برداشت می‌شوند. ۲۱ درصد دیگر شامل گونه‌های درختان مزرعه‌ای مانند میوه، آجیل و کاکائو می‌شوند. فقط ۳۴ درصد از درختان کاشته شده بخشی از به‌اصطلاح «جنگل طبیعی» هستند، در حالی که هدف اصلی چالش بن این بود که کل درختان برای جنگل طبیعی کاشته شوند. سایمون لوئیس از دانشگاه لیدز و شارلوت ویلر از دانشگاه ادینبرو و از نویسندگان پژوهش مذکور،‌ می‌گویند:

سیاست‌گذاران، درک درستی از موضوع احیای جنگل‌ها ندارند و مردم جامعه را گمراه می‌کنند.

با اینکه درختان جنگل زراعی، مزایای مهمی برای محیط‌زیست و اقتصاد ایجاد می‌کنند، اما مزارع تک‌کشتی (به‌خصوص زمانی که کشاورزان، برای کاشت محصولات زراعی، جنگل‌های طبیعی را از بین می‌برند)، نمی‌توانند در زمینه‌ی ترسیب کربن و تنوع زیستی، به‌هیچ‌وجه مزایای مشابه جنگل زراعی را تأمین کنند.

ارزش جنگل‌های طبیعی

احیای جنگل‌ها

تعریف کلی از جنگل طبیعی عبارت است: «یک واحد گیاهی چند لایه که درختان آن‌ها را احاطه کرده‌اند و علف بسیار کمی در آنجا می‌روید.» به‌طور کلی جنگل طبیعی می‌تواند ۴۰ برابر بیشتر از جنگلی که هر ۱۰ سال برداشت می‌شود، کربن ذخیره ‌کند.

جنگل طبیعی می‌تواند ۴۰ برابر بیشتر از جنگلی که هر ۱۰ سال برداشت می‌شود، کربن ذخیره ‌کند

جنگل‌ها فقط به درختان خلاصه نمی‌شوند و اکوسیستم‌های مهم و پیچیده‌ای دارند. این جنگل‌ها علاوه بر تنوع زیستی فوق‌العاده‌ای که دارند، زیستگاه هزاران گونه‌ی جانوری و گیاهی نیز هستند. آن‌ها همچنین برای آب‌وهوا بسیار اهمیت دارند، چراکه بارندگی را حفظ کرده و از بیابان‌زایی جلوگیری می‌کنند. از آنجا که ابرها روی جنگل‌ها جمع می‌شوند، مکان‌هایی که تمام جنگل‌های اصلی خود را نابود کرده‌اند، با کاهش بارندگی، خشکسالی،‌ بیابان‌زایی و سایر مشکلات اقلیمی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

تعهد کشورهای دنیا برای احیای جنگل‌ها

احیای جنگل‌ها

حتی قبل از چالش بن، چین در واکنش به جاری شدن سیل در امتداد رودخانه‌ی یانگ‌تسه، برنامه‌ی گسترده‌ای برای احیای جنگل‌ها در پیش گرفت. با وجود گذشت دو دهه از این برنامه، طبق پژوهش جدید،‌ ۹۹ درصد از درختانی که کاشته شده‌اند، از نوع مزارع تک‌کشتی بوده‌اند. در کشور نیجر،‌ پس از آنکه کشاورزان سالیان سال به توصیه‌های مأموران ترویج کشاورزی دولتی و خارجی برای از بین بردن درختان بومی گوش کردند، سرانجام به این نتیجه رسیدند که درختان بومی در همان نقطه‌ای که روییده‌اند، نقش مهمی ایفا می‌کنند. درختان، خاک را تثبیت کرده، نیتروژن تولید می‌کنند، جلوی بادهای شدید را می‌گیرند و مواد آلی خاک را بهبود می‌دهند. در نتیجه‌ی دانش و آگاهی کشاورزان، جنگل‌زدایی کاهش یافت، هرچند اکثر کشاورزان اکنون به کاشت درختانی روی آورده‌اند که به‌جای ترسیب کربنی، کمکی برای کسب درآمد بیشترشان باشد.

مجله‌ی آنلاین Yale Environment 360، گزارش کرده است که در برزیل، حدود ۸۲ درصد از تلاش‌ها برای احیای جنگل‌ها در راستای ایجاد مزارع تک‌کشتی بوده است و نه جنگل‌های طبیعی.

کاشت جنگل

احیای جنگل‌ها

بر اساس مقاله‌ی تحقیقاتی نشنال جئوگرافی،‌ حتی تلاش‌های خاص سازمان جنگل‌داری ایالات متحده آمریکا برای کاشت جنگل‌های طبیعی، طبق اهداف تعیین شده پیش نرفته است. این سازمان به‌منظور سهولت کاشت و استفاده از چوب درختان، طبق یک سنت دیرینه،‌ درختان بومی را در ریف‌هایی مرتب با فاصله‌ی ۳٫۵ متری کاشته بود و با اینکه اکثر درختان به حال خود رها شدند تا به جنگل‌های طبیعی تبدیل شوند، اما فاصله‌ی دقیق بین آن‌ها خطر آتش‌سوزی را تشدید کرد. اکنون این سازمان کاشت درخت را با هدف تنوع زیستی گونه‌ها و با فواصل نامنظم‌تر انجام می‌دهد. با وجودی که این روش زمان‌بر و پرهزینه است، اما باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ی خاموش کردن آتش‌سوزی‌ها خواهد شد.

پژوهش دیگری نیز نشان داده است که یک کمپین دولتی در کانادا با این تصور که مرداب‌ها عامل نابودی درختان صنوبر هستند، اقدام به تخلیه‌ی مرداب‌ها کرد و با این کار یک آتش‌سوزی‌ به راه انداخت که ۲۴۰۰ خانه را در سال ۲۰۱۶ تخریب کرد. در واقع، به بهانه‌ی پرورش تعداد زیادتر درخت برای ذخیره‌ی کربن بیشتر، مرداب‌ها را یکی پس از دیگری نابود کردند. هرچند اکنون مشخص شده است که مرداب‌ها مقدار زیادی کربن را به‌طور طبیعی ذخیره می‌کنند و نسبت به آتش‌سوزی مقاوم‌تر هستند. صوفیا فاروقی از مؤسسه‌ی منابع جهانی می‌گوید:

با این طرز فکر که بدون در نظر گرفتن شرایط، هرچه درخت بیشتری بکاریم، بهتر است، عواقب ناخواسته‌ای رقم خواهد خورد. به‌عنوان مثال در ساحل غربی آمریکا، احیای جنگل شاید به‌معنای از بین بردن درختان طبیعت باشد.

احیای جنگل‌ها

به گفته‌ی فاروق، در سیاست‌ها باید مشخص شود که چه نوع درختی کاشته شود و این درختان چطور با سلامت بیشتر جنگل، مقدار آب در دسترس یا نیازهای مردم بومی همخوانی دارند. با نزدیک شدن به شروع «دهه‌ی بازسازی اکوسیستم» که توسط سازمان ملل اعلام شده است، بسیاری از کارشناسان جنگل‌داری موافقند که راه‌حل‌های احیای جنگل‌ها باید هم در سطح ملی و هم در سطح جنگل‌‌های مجزا، بومی‌سازی شوند. از آنجا که کسب درآمد به‌خصوص درآمد از منابع پایدار حائز اهمیت است، کاشت محصولات فروشی باید در کنار کاشت ۳۵۰ میلیون هکتار جنگل طبیعی انجام شود.

راه‌حل‌های احیای جنگل‌ها باید هم در سطح ملی و هم در سطح جنگل‌‌های مجزا، بومی‌سازی شوند

جنگل‌های گرمسیری نسبت به هر نوع جنگل دیگری در جهان، توانایی جذب کربن بیشتری را دارند و به همین دلیل از اهمیت ویژه‌ای برخوردار هستند. در بسیاری از مناطق استوایی که مقادیر زیادی زمین در دسترس است و نیاز زیادی به محرک‌های اقتصادی دارند، جنگل‌های گرمسیری می‌توانند علاوه بر اشتغال‌زایی، از سنت‌های بومی حمایت کرده و سالانه حدود سه میلیارد تن کربن را جذب کنند. این رقم معادل کاهش دو میلیاردی تعداد خودروی جاده‌ها در هر سال است.

تعهدات کلی برای اهداف خاص کاشت درخت بی‌نتیجه مانده و امکان سوء‌تعبیرهای مخرب را فراهم کرده است. برای درک اهمیت اکوسیستم‌های مختلف و اولویت دادن به مقوله‌ی حفاظت و سالم نگه‌داشتن اکوسیستم‌های طبیعی، به پژوهش و آگاهی بیشتری نیاز است. این طرز فکر که کاشت درخت، مفید است، منسوخ شده و گمراه‌کننده است. وندل بری، نویسنده، شاعر، فعال محیط‌زیست، منتقد فرهنگی و کشاورز آمریکایی است که در قطعه‌ای از اشعار خود این موضوع را به خوبی بیان کرده است: «بدان که محصول اصلی تو، جنگلی است که آن را نکاشته‌ای و برای امرار معاش از آن برداشت نمی‌کنی.»



منبع خبر

ادامه مطلب
تبلیغات roozbox

نظر شما چیه؟

    برترین ها